«De Swaen» (en het Stenen Kruis). De pachthoeve en later ook herberg « De Swaen» op de Oude Mechelse baan (nu Oude Wakkerzeelsebaan ) was reeds in de 15e eeuw een machtige hofstede, die aldus beschreven werd: « Een landgoed met zijn woningen, schuren, stallen, poort, put, hoeve, boomgaard en alles wat er bij hoort, gelegen in de parochie Wilsele, tussen de straat met «grecht» (nu Vlietstraat), waarlangs het regenwater stroomt dat van de « Roesselberch » afkomten naar de « Wiltselbrugghe» wegloopt, aan de ene kant - en de «Onderstrate» (nu Zavelputstraat) aan de andere kant (akte van15 april 1486). De grond, ten noorden en westen van het gebouw, werd ook «Breetvelt» of «Swaenenblock» genoemd. De hoeve lag aan de verkeersweg Luik - Leuven - Mechelen, Zo is het te begrijpen dat het een herberg en afspanning werd.
In het jaar 1709 is er vóór die herberg een dodelijk ongeluk gebeurd. De vrouw van een koopman uit Luik werd daar overreden door een voertuig. Het slachtoffer werd in de St, Martinuskerk begraven, waar de grafsteen nog te zien is. De echtgenoot liet op de plaats van het ongeluk een stenen memorie- of ongevalskruis zetten met de volgende vermelding:

Sinds augustus 1920 staat het kruis evenwel niet meer op zijn oorspronkelijk plaats maar is met het goedvinden van het gemeentebestuur van Wilsele, naar de tuin van de Paters Benediktijnen op de Keizersberg overgebracht. Het is 1 m 60 hoog en 0 m 70 breed (lengte dwarsbalk), sierlijk van vorm, vervaardigd uit zandsteen, nog in zeer goede staat (behalve een lichte beschadiging, opgelopen bij het luchtbombardement van 1944). Het is niet geklasseerd, maar verdient
toch ten volle op een veilige en stemmige plaats bewaard te worden.

Bij het kruis heeft ook een kapel gestaan die, zwaar gehavend onder de oorlog, afgebroken werd (1945). Op «de Swaen» woonden de burgemeesters Henricus en na hem Philippus Jacobus Bosmans. In 1869 waren de bewoners: Jac. J. Andrien-Perdieus.

Schaliënhof. Hof te Borre, Langehof. Vrouwe Barbara Absolons Van Mol kocht de Bornehoeve onder Wilsele 15 febr. 1522 en verkocht die 8 april 1523. Dit is de vroegste historische mededeling over het Schaliënhof. In 1530 had Jan Vander Lynden de hoeve gekocht: « lck, Jan Vander Lynden, zoene wylen Jans Vander Lynden, houde te leene van onsen genaedigen heere den keyser (Karel V) als hertoghe van Brabant, een hoff metten huysingen gheeten 't Hof te Borre, gelegen te Borne, bij Loevene, aldair metten landen ende bogaerde dair toebehoerende, houdende tsamen vier boender drie dachmael ende tachtentich roeden, luttel min oft meer, in der maten gelegen tusschen beyde de straeten 6) aldair, in twee zyden, ende die beeke 7) aen 'd Lanckvelt ter derder zyden... Ende dese goeden voirschreven syn om- becommert ende sonder commer, ende in kynesse der waerheyt heb ic dit hier ondergeteekent op den XXVe dach van october anno XVc ende dertich. Aldus ondergeteekent: J. Vander Lynden ». In 1574 wordt als pachter genoemd Loduwyck Van der Linden (klein)zoon van genoemde Jan. Na 150 par, lezen wij, had een zekere De Vroey, heer van Linden, de hoeve in pacht, die hij naliet 9 aug. 1740 aan zijn zoon Jan Laurentius Jozef. Deze laatste verkocht de hofstede weer aan Jan Verhuist, pachter te Wilsele (4 juni 1763). De hoeve werd toen beschreven als volgt: « Een steenen pachthof, stallinge, schuere, hof ende boomgaert daer aen gelcgen onder de heerlyckheyt van WilseIe, genoemt het « Hof van Borne ». gemeynelyck geheeten het «SchaeIliën Hof », te saemen groot dry daghmaelen ende tachtigh roeden onbegrepen der maete regenoten twee straeten ter eendere
ende tweedere ende de beke aen het Lanckveldt ter derdere zeyden ».

Marie Stie en haar echtgenoot Hendrik Van Espen erfden de pachthoeve van hun oom Jan Verhuist (18 december I773). Het Schaliënhof kreeg toen in de volksmond de naam van «Kazerne (groot gebouw) Van Espen ». Na de dood van wed. Marie Stie (geb. 1745, overleden 11 aug. 1826) nam de zoon Hendrik (geboren 1775) de hoeve over. Na diens overlijden (30 jan. 1848, ongehuwd) volgde Rumoldus Van Espen (broer?) hem op. Diens zoon Charles Alfred (geb. Wilsele, 26-4-1858) was de volgende pachter. Deze, oud-officier, verhuurde de hoeve aan Leopold Pierlet (1906) en verhuisde naar Herstal. In 1945 kwam het Schaliënhof in handen van Maria Constance Florence Goens Pierlet (geb WilseIe 30 nov 1879, overl. Herent 13 mei 1968 begraven in Wilsele). Zij verkocht het 450 jaar (!) oude gebouw in 1961 aan de St. Martinusparochie, die het tot hulpkapel inrichtte (inzegening 22 jan. 1961). Het jaartal 1766 dat nog (moeilijk) te lezen is op een aanpalende schuur, slaat misschien op de oprichting van de bierbrouwerij. Het gebouw (kapel) is gelegen in de langehofstraat.